Tήνος: Ένα DIY γαστριμαργικό οδοιπορικό στη Νήσο του Αιώλου

Tήνος: Ένα DIY γαστριμαργικό οδοιπορικό στη Νήσο του Αιώλου

Ανακαλύπτοντας την γνήσια Τηνιακή γεύση vol 1

 

Τήνος, η άγνωστη ομορφιά των Κυκλάδων, το νησί ορισμός της γνωστής φράσης «τα φαινόμενα απατούν»...

Είναι γεγονός πως όταν το καράβι προσεγγίζει το λιμάνι και κατ' επέκταση την Χώρα της Τήνου, αυτό που αντικρίζει ο επισκέπτης δεν είναι σε καμία περίπτωση χάρμα οφθαλμών. Από τη μια δεν υπάρχει ίχνος καλαισθησίας τόσο στα τουριστικά οικοδομήματα όσο στα εμπορικά καταστήματα που βρίσκονται στην φάτσα της πόλης. Από την άλλη η λεωφόρος Μεγαλόχαρης με το ανεκδιήγητο χαλί διάδρομο που μετατρέπεται σε red carpet οδηγώντας μέσα στο θρησκευτικό εργοστάσιο, το οποίο αποτελεί ίσως τον κυριότερο λόγο που το νησί της Τήνου είναι τόσο παραγνωρισμένο.

Όμως αυτό το άρθρο δεν έχει ως σκοπό να προκαλέσει το θρησκευτικό αίσθημα, αλλά να σας δώσει μια συμπυκνωμένη, και κάπως λειψή - μόνο αν πας θα νιώσεις - αίσθηση για το γευστικό τοπίο αυτού του νησιού.

Με το που βγαίνουμε λοιπόν από το καράβι, κομμάτι πεινασμένοι, αναζητάμε μια από τις πιο γνωστές ταβέρνες της χώρας που διαφημίζεται ως η καλύτερη. Αυτή δεν είναι άλλη από «Το κουτούκι της Ελένης», που είναι χωμένο σε ένα γραφικό στενάκι πολύ κοντά στο λιμάνι και πάνω ακριβώς από τον κεντρικό δρόμο της χώρας. Στεγάζεται σε ένα παλαιού τύπου τηνιακό σπίτι, με όμορφα διαβρωμένα από τον χρόνο, ξύλινα στοιχεία, με τραπέζια με καρό τραπεζομάντηλα, τοποθετημένα καθ΄ όλη την έκταση του στενού.

Φυσικά, ως ανάποδη εκ γενετής, επέλεξα το πιο δύσκολο τραπέζι, αυτό που βρίσκεται στο κατηφορικό σημείο του δρόμου, κάθεσαι και σκέφτεσαι πότε θα «μπατάρει» η καρέκλα σου και εσύ μαζί της.

Το σέρβις γρήγορο και απλό, για ζέσταμα φυσικά έπαιξε μια ΝΗΣΟΣ . Η συγκεκριμένη μπύρα δεν λείπει από κανένα κατάστημα του νησιού, καθώς παράγεται εκεί από το ζεύγος Κουρή-Τσόκλη, σε ένα επισκέψιμό ζυθοποιείο στη Βαγιά, λίγο έξω από την Χώρα της Τήνου. Έχουμε και λέμε: ΝΗΣΟΣ Pilsner (ασημένιο European Beer Star), ΝΗΣΟΣ bio lager και imited edition 7 ΜΠΟΦΟΡ Strong Dark Pilsner.

Έπρεπε όμως κάτι να φάμε..Μαραθοτηγανίτες, αγκιναρόπιτα, πιτσούνια κοκκινιστά και λεμονάτο χοιρινό. Οι μαραθοτηγανίτες,ένα από τα παραδοσιακά τηνιακά εδέσματα, ανήκουν στην οικογένεια της θερινής κεφτεδοειδούς φριτούρας (sic), μάραθος, κρεμμύδι φρέσκο και ξερό, φαρίνα, καρότο, πράσσο. Αφράτοι, με την ουζίλα του μάραθου να κυριαρχεί και να σβήνει με την γλύκα των υπόλοιπων λαχανικών. Σερβιρισμένοι με καροτένιο τζατζίκι που βοηθά στην άμεση κατανάλωση των τσουρουφλιστών μαραθοκεφτεδοειδών. Ακολούθησε αγκιναρόπιτα που θα πει αγκινάρες, αυγά, τυριά κίτρινα, ανθότυρο, πράσο, κρεμμύδι, άνηθος, καρότο, κολοκύθι και γάλα.

Ας σταθούμε για λίγο στην αγκινάρα που αποτελεί την πιο χαρακτηριστική πρώτη ύλη της Τήνου, στην άγρια μορφή της δε είναι «βασιλικός» μεζές. Καλλιεργείται κυρίως στην κοιλάδα της Κώμης και το μεγαλύτερο ποσοστό των 600.000 κομματιών που παράγονται σε ετήσια βάση, καταλήγουν στις αθηναϊκές αγορές. Κάθε χρόνο διοργανώνεται στην Κώμη η γιορτή της αγκινάρας, όπου προσφέρεται πληθώρα εδεσμάτων (μέχρι και λικέρ) με βάση την αγκινάρα, με σκοπό την επέκταση της φήμης της σε όλη την Ελλάδα.

Της Ελένης η αγκιναρόπιτα, περιείχε σοταρισμένα λαχανικά, καλυμμένα με μια ιδιότυπη μπεσαμέλ, ήταν γευστικότατη και αρκετά λεπτή ώστε να μην σε φουσκώσει για να μπορείς να συνεχίσεις στα επόμενα.

Τα πιτσούνια που ακολούθησαν είναι άλλο ένα κεφάλαιο της τηνιακής παράδοσης, που έφεραν οι Ενετοί στο νησί. Απόδειξη αποτελούν οι εκπληκτικής αρχιτεκτονικής αξίας περιστεριώνες (περι τους 600) που βρίσκονται διάσπαρτοι σε όλο το νησί. Ο καθένας τους είναι μοναδικός και η ύπαρξή τους οφείλεται στην εκτροφή περιστεριών για το κρέας τους και για τα περιττώματά τους που είναι από τα καλύτερα λιπάσματα.

 

Για να είμαι ειλικρινής τα μαγειρεμένα πτηνά δεν είναι η αδυναμία μου, οπότε το πιάτο με τα περιστέρια ήταν μια μικρή πανωλεθρία. Σε αυτό συντέλεσε και η οξύτητα της κόκκινης σάλτσας που ήταν αφύσικα κόκκινη - ωσάν να είχε πέσει όλη η κονσέρβα με την πούλπα ντομάτας στην κατσαρόλα - εξαφανίζοντας στο πέρασμά της κάθε άλλη γευστική αίσθηση. Αφήστε που όταν είπα σε ντόπιους-νέους πως έφαγα πιτσούνια με κοίταζαν σαν εξωγήινη..

Τέλος το χοιρινό ήταν άχρωμο, άγευστο και άοσμο, η τηγανιτή πατάτα που το συνόδευε έσωζε την κατάσταση ως ντόπια, φρεσκοκομμένη που ήταν. Γλυκάκι δεν ήρθε στο τέλος. Το έχω παράπονο που στα περισσότερα φαγάδικα έχουν κόψει το συμβολικό γλυκό κέρασμα στο τέλος του γεύματος, δεν νομίζω πως ένα μικροσκοπικό χειροποίητο γλυκάκι ή έστω φρουτάκι ή έστω λικεράκι θα ανέβαζε και τόσο το κόστος.. Πιστέψτε με, αφήνει αίσθηση ζεστασιάς και φιλοξενίας.

Θα επανέλθουμε αργότερα στην Χώρα, σειρά έχει ο Άγιος Ρωμανός, με την απάνεμη παραλία, την γκλίτερ άμμο και τα πεντακάθαρα (σχεδόν) ήρεμα νερά. Ιδανικό μέρος ως βάση- ορμητήριο, καθώς ναι μεν βρίσκεται σε ήσυχο, μη τουριστικό σημείο, αλλά είναι κοντά στην Χώρα για τον απαραίτητο ανεφοδιασμό κτλ.

Το Τηνιακό τοπίο είναι χρυσός οργωμένος με ξερολιθιές. Η βλάστηση δεν είναι λιγοστή απλά το γεγονός πως είναι χαμηλή την καμουφλάρει στους πολλούς, εμφανίζεται μόνο στο μάτια όσων ξέρουν να διακρίνουν.

Τα φρύγανα κυριαρχούν, θυμάρι, ρίγανη, πουρνάρι, θρούμπι και γαλατσίδα. Εκτός αυτών διάφορα βότανα, φασκόμηλο, τσάι του βουνού, λεβάντα, ταράξακο γεννιούνται στο άγριο χώμα της.

 

Κάππαρη, κρίταμο και άγρια στάχυα τρυπώνουν ανάμεσα στα βράχια στις παραλίες και στους σχιστόλιθους στις πλαγιές. Μέσα στις γούβες των βράχων, κρύσταλλοι αλατιού, περιμένουν για να συλλέξεις την πιο εκλεκτή αφρίνα.

Συκιές, φορτωμένες με μελωμένα σύκα θα σου πάρουν την αρμύρα με την μεστή τους γλύκα.

Ο αέρας εδώ, φυσάει πιο μανιασμένα από κάθε άλλο Κυκλαδονήσι. Ακόμα κι αν πεζοπορείς, στα μονοπάτια που συνδέουν τα χωριά της, το καταμεσήμερο, δεν θα νιώσεις σταγόνα ιδρώτα στο κορμί σου.

Εδώ ο άνεμος χορεύει με τα άγρια στάχυα και απλώνει ένα φωτεινό κινούμενο χαλί στα πόδια σου. Στις μάντρες των σπιτιών σκαρφαλώνουν κισσοί και φραγκοσυκιές, προσδίδοντας μια εξωτική αίσθηση.

​Μετά το λυρικό παραλήρημα, ας επιστρέψουμε στην πράσινη πλευρά του νησιού.

​Κι όμως το φαινομενικά ξερό νησί, διαθέτει ένα πολύ εύφορο κάμπο, συγκεκριμένα τον κάμπο της Κώμης που είναι γεμάτος με κηπευτικά και άλλες καλλιέργειες και παράγει την πιο νόστιμη αγκινάρα του νησιού. Εκεί επισκεφθήκαμε το παρασκευαστήριο της κας Ελένης - όχι δεν έχει και το κουτούκι - όπου ετοιμάζει τα πεντανόστιμα προϊόντα της. Ξεκίνησε την προσπάθεια μαζί με την κόρη της πριν περίπου 6 χρόνια, με αποκλειστικά τηνιακές πρώτες ύλες, οι περισσότερες εκ των οποίων συλλέγονται μετά από πολύ κόπο και χρόνο.

​Τουρσί αγκινάρας, κάππαρης, αγγουριού (σε φέτες παρακαλώ), λιαστή ντομάτα, με κορυφαία πατέντα όλων το άλειμμα αγκινάρας. Είχα την τύχη να μου το φιλέψει ζεστό, με το που βγήκε από την κατσαρόλα, απλά μοναδικό προϊόν.

 

Μια έντονη γεύση που είτε θα λατρέψετε είτε θα μισήσετε, σίγουρα εξαιρετικός τσιπουρομεζές και εναλλακτικό spread για ευφάνταστα finger foods και - τύπου Guarantee - σάντουϊτς. Επίσης έμαθα πως ετοιμάζει άλειμμα κάππαρης και λιαστής ντομάτας που στοιχηματίζω πως θα είναι εξίσου άπαιχτα. Δοκιμάσαμε και ένα από τα γλυκά κουταλιού που παρασκευάζει, ολόκληρο μανταρινάκι, με όση του πρέπει γλύκα που αφήνει την πικράδα να σκάει όμορφα.

 

 

Ανακαλύπτοντας την γνήσια Τηνιακή γεύση vol 2

Ένα DIY γαστριμαργικό οδοιπορικό στη Νήσο του Αιώλου ;-)

​Πολύ κοντά στη κα Ελένη, βρίσκεται το οινοποιείο του κου Χρήστου Φόνσου , Μπελώνη για τους ντόπιους. Πιάσαμε τον κο Χρήστο στην διαδικασία της εμφιάλωσης, παρόλα αυτά κάθισε και τα είπαμε για λίγο. Μας μίλησε για το μαύρο και το άσπρο Ποταμίσι, τις γηγενείς τηνιακές ποικιλίες που καλλιεργούσε και οινοποιούσαι ο παππούς Μπελώνης. Επίσης για το λευκό ξηρό κρασί που παράγει αποκλειστικά από Ποταμίσι και την δυσκολία μια τόσο επιθετικής γεύσης κρασιού, όπου απουσιάζουν τα φρουτώδη στοιχεία, να γίνει δημοφιλής στο ευρύ κοινό.

 

 

​Τα αμπέλια της Τήνου, εννοώντας πάντα τις γηγενείς ποικιλίες, έχουν τις ιδιαιτερότητές τους, έχουν αναπτύξει τις δικές τους άμυνες για να προστατευθούν από τους ισχυρούς ανέμους που σαρώνουν το νησί, για παράδειγμα τα φύλλα της αμπέλου είναι χνουδωτά, σχεδόν αγκαθωτά και οι ρώγες των σταφυλιών έχουν σκληρή φλούδα και μικρή απόδοση καθώς όταν συνθλιφτουν δεν ρέει και πολύ ζουμί από μέσα τους.

Το μάρκετινγκ και τα media υπαγορεύουν ποια ποικιλία κρασιού θα αποκτήσει μαζικό χαρακτήρα και ποια όχι, καθώς ο κόσμος πίνει το κρασί που πίνουν οι κριτικοί και δημοσιογράφοι. Χαρακτηριστικά μας ανέφερε το ντοκιμαντέρ "Mondovino", στο οποίο παρουσιάζεται το χρηματιστήριο του οίνου και η αθέατη πλευρά του, που δεν είναι όσο αθώα φαίνεται.

​Αυθεντικός και ντόμπρος άνθρωπος ο Μπελώνης. Παράγει και άλλες δύο ετικέτες, το λευκό Μαθιούλη, ένα χαρμάνι τοπικών ποικιλιών πιο φιλικών στο ευρύ κοινό, όπως Ποταμίσι, Μονεμβασιά και Μοσχάτο και τον ερυθρό Μαθιουλή, συν-οινοποίηση Κουμαριανού με μαύρο Ποταμίσι. Η παραγωγή φτάνει περίπου στις 3.500 φιάλες που απλά επαρκούν οριακή για τις ανάγκες της τηνιακής αγοράς.

Εμείς εννοείται επιλέξαμε να πάρουμε μαζί μας, τον λευκό ξηρό οίνο από 100% Ποταμίσι, τον οποίο μας συμβούλευσε να συνοδεύσουμε οπωσδήποτε με μεζέ και κατά προτίμηση με μια ποικιλία τυριών.

​Εδώ έρχεται να προστεθεί άλλο ένα μεγάλο κεφάλαιο της γαστρονομίας της Τήνου, οι τυράρες της. Περάσαμε λοιπόν από το τυροκομείο San Lorenzo που βρίσκεται λίγο έξω από το χωριό Κέχρος, για να προμηθευτούμε μπαλάκι και κοπανιστή Τήνου. Εδώ, τρεις νέοι επέστρεψαν στην φύση και αποφάσισαν να ασχοληθούν με την τυροκομία.

 

 

 

Το μπαλάκι λοιπόν έχει ως βάση το πέτρωμα το οποίο είναι ανάλατο, άπαχο, άγευστο τυρί από αγελαδινό γάλα, που αλατίζεται και τοποθετείται σε ειδικές φόρμες - παλιά ήταν τσαντίλες,- όταν σταθεροποιηθεί, τοποθετείται σε ειδικούς θαλάμους όπου επιτυγχάνεται η διαδικασία ωρίμανσης, όπου κιτρινίζει και γίνεται πιο πικάντικο. Επίσης, η κοπανιστή που την ξέρουμε καλά και από τη Μύκονο, το κρεμώδες τυρί με την έντονη πικάντικη, «ροκφορίλα» (sic), εδώ έχει πιο ήπια γεύση για λιγότερο εκπαιδευμένους ουρανίσκους.

 

Εκτός βέβαια των δύο αυτών τυριών, στην Τήνο παράγεται και το Τυράκι, που γίνεται και αυτό από αγελαδινό γάλα, είναι λευκό ημίσκληρο τυρί, ελαφρά αλατισμένο με απαλή γεύση. Απλά ουάου!

Εννοείται πως βρήκαμε και φρέσκο αγελαδινό τηνιακό γάλα και βούτυρο από τον Συνεταιρισμό της Τήνου που παράγει επίσης νωπή μυζήθρα, γραβιέρα, πέτρωμα κτλ.

 

​Προηγουμένως σας αναφέραμε κάποια χωριά της Τήνου, δεν σας είπαμε όμως τίποτα για αυτά. Δεν τα λες και λίγα, 62 οικισμοί είναι διάσπαρτοι στο νησί, χωρισμένοι στην Έξω Μεριά, τα Κάτω Μέρη, τα Πάνω μέρη και τα Μέσα Μέρη.

 

​Τα περισσότερα από αυτά τα χωριά, μοιάζουν σχεδόν ανέπαφα από το πέρασμα του χρόνου και έχουν διατηρήσει την παραδοσιακή τους αρχιτεκτονική με τις πηγές, τις πλύστρες, τα μαρμάρινα υπέρθυρα, φεγγίτες και τις χαρακτηριστικές καμάρες.

​Αυτό έχει μια λογική εξήγηση, καθώς κατά το παρελθόν, ελάχιστοι επισκέπτες πήγαιναν σε αυτά, υπήρξε μια φήμη που ξεκινούσε κυρίως από την χώρα της Τήνου, που έλεγε πως δεν υπήρχε τίποτα εκεί και πως όποιος πήγαινε δεν θα έβρισκε ούτε νερό να πιεί.

​Έτσι δεν χτίστηκαν βαρύγδουπες τουριστικές μονάδες στα χωριά αν και όπως θα παρατηρούσε ο καθένας, σήμερα έχουν κτιστεί ξέμπαρκα ελεεινά οικοδομήματα σε κάθε πιθανό-απίθανο σημείο του νησιού, ως παραφωνία στον ορίζοντα.

 

 

​Όπως και να έχει το κεφαλοχώρι της Τήνου, δεν είναι άλλο από τον Πύργο, την πατρίδα του Γιαννούλη Χαλεπά, τον τόπο που φημίζεται για τους μαρμαροτεχνίτες του. Εδώ, παρακαλώ, λειτουργεί και σχολή καλών τεχνών. Αφού πήγαμε μια βόλτα στο μουσείο μαρμαροτεχνίας και στο κοιμητήριο του χωριού με τα εκπληκτικά γλυπτά, είπαμε να ξαποστάσουμε κάτω από την σκιά του αιωνόβιου πλάτανου που βρίσκεται στην πλατεία του χωριού.

​Ένα από τα καφενεία της πλατείας είναι ο Μέγας Καφενές, με την ωραία vintage αισθητική και το ολίγον τουπεδιασμένο (sic) σέρβις, προσφέρει παραδοσιακά σιροπιαστά και όχι μόνο.

 

​Ο ορισμός του old school όμως βρίσκεται στο χωριό Μυρσίνη, στην απίστευτα ποπ που μυρίζει παλιά Ελλάδα, υπερπολύχρωμη Μπακαλοταβέρνα-Καφεπαντοπωλείο της Τερέζας. Θα τη βρεις σε ένα δροσερό πέρασμα, δίπλα σε καμάρες που δημιουργούν δροσερό ρεύμα, με θέα τους μπαξέδες του χωριού.

​Ιδανικό σκηνικό για χαλάρωση μετά την κατάβαση στην πιο εξωτική παραλία του νησιού, την πανέμορφη Λιβάδα, με τους εντυπωσιακούς βραχώδεις σχηματισμούς και τα άγρια νερά της.

 

 

​Τι να φάμε, τι να φάμε; Ας πάρουμε μια ποικιλία με λίγο από όλα, ντοματοκεφτέδες, μπαλάκι, κοπανιστή, λούζα, αγγουράκι και ελίτσα. Τι νομίζεις πως η Τήνος παράγει μόνο τυριά; Αμ δε,

παράγει και την ελληνική εκδοχή του προσούτο, τη λούζα. Το αλλαντικό αυτό, προέρχεται από το στρογγυλό της χοιρινής μπριζόλας που βουτάει για τρεις μέρες στο αλάτι, το κρασί και ένα μείγμα από θρούμπι, γαρίφαλο, κανέλα και μαραθόσπορο για να κλειστεί στη συνέχεια σε βοδινό έντερο και να κρεμαστεί για να στεγνώσει φυσικά στον αέρα. Το βρίσκουμε και σε άλλα Κυκλαδονήσια και έχει τις ρίζες του στο έθιμο των χοιροσφάγειων που τελείται από αρχές Νοεμβρίου έως τέλος Φεβρουαρίου, όπου η σφαγή ακολουθείται από γλέντι.

 

 

​Το σέρβις στης Τερέζας, οικείο και συνεσταλμένο. Συνεχίσαμε με φρουτάλια. Μην ξεγελιέσαι από την ονομασία, ουδεμία σχέση έχει με τα φρούτα, ούτε είναι ελαφριά σαν φρούτο. Τουναντίον, είναι μια μπαμπάτσικη ομελέτα με πατάτες, λουκάνικο, αγκινάρα και διάφορα άλλα λαχανικά. Πλήρες γεύμα, από μόνη της. Στο τέλος ήρθε και γλυκό μανταρινάκι, που όμως δεν αρκούσε για να διώξει την έντονη γεύση της κοπανιστής. Γι' αυτό πήγαμε στα Υστέρνια, πάνω από τον όρμο, στην «Εξωμεριά» με τα ωραία cocktails, την χαλαρωτική ατμόσφαιρα και την θέα στην μαύρη θαλασσινή άβυσσο που φωτίζεται από τα αστέρια.

​Αφού φτάσαμε μέχρι τα Υστέρνια θα ήταν αμαρτία να μην κατηφορίσουμε και στον όρμο τους, για να γευτούμε κάτι πιο θαλασσινό, στην ψαροταβέρνα το Θαλασσάκι.

​Εκεί έχουν τα δικά τους τυράκια, με μπαχάρια, γύρες κ.α. καθώς και μια αγάπη για κάθε είδους ψητά λαχανικά.

​Ντομάτα, γραβιέρα Τήνου, κολοκυθάκι, λιαστή και φύλλα βασιλικού συνθέτουν τη δική τους φρέσκια εκδοχή σαλάτας.

Τα αχνιστά κυδώνια, με καρότο και κολοκύθι ζουλιέν, σε συνδυασμό με το τραπέζι που βρέχεται κυριολεκτικά από το κύμα που σκάει ακριβώς μπροστά του, προσφέρουν αγνή αλμυρή απόλαυση χωρίς περιττές φανφάρες.

​Στο τέλος, απεριόριστο γλυκό κρασί, μοσχάτο, προσφορά του καταστήματος.

 

Ανακαλύπτοντας την γνήσια Τηνιακή γεύση vol 3

Ένα DIY γαστριμαργικό οδοιπορικό στη Νήσο του Αιώλου ;-)

Τα είπαμε για την Λιβάδα και το πόσο εξωτική παραλία είναι, όμως ως προς αυτό το κομμάτι υπάρχουν κι άλλα διαμαντάκια (περι 40) για όλα τα γούστα, σε όλη την ακτογραμμή του νησιού.

 

​Μια παραλία στην οποία αξίζει να αναφερθούμε, είναι η Κολυμβήθρα, που βρίσκεται στην Βόρεια πλευρά του νησιού. Ναι την πιάνει ο άνεμος, αλλά γιατί να πτοηθούμε; Η συγκεκριμένη διαθέτει την πιο οργανωμένη, απάνεμη εκδοχή της, που εδώ που τα λέμε δεν λέει και πολλά. Η πλευρά με τις μανιταροειδής ομπρέλες είναι απλά έρωτας. Δίπλα από το beach bar προσφέρονται και μαθήματα surf, ενώ στην άκρη της παραλίας, σε μια μικρή όαση δέντρων, μπορεί άνετα κάποιος να στήσει την σκηνή του και να ζήσει το δικό του into the wild. Ναι, το ξέρω hipsters υπάρχουν παντού, αλλά κάτι τέτοια μοιάζουν ασήμαντα, μπροστά στο χάσιμο, το ατέλειωτο ενεργειακό trip που χαρίζουν μέρη σαν την Κολυμβήθρα.

​Το καλοκαίρι είναι η εποχή για να χάσεις τον εαυτό σου και να τον επαναπροσδιορίσεις μέσα στην σιγουριά που χαρίζει η φύση. Αυτή είναι ίσως η μοναδική σου ευκαιρία μέσα στο έτος, απλά να υπάρχεις μέσα στην απεραντοσύνη της.

 

​Στην Τήνο το αίσθημα κατάνυξης, θα γεννηθεί και σε κάποιον που ουδεμία σχέση έχει με δόγματα και θρησκείες. Ναι θα μου πεις η πίστη οδήγησε του κατοίκους της να χτίσουν ξωκλήσια (750 μαζί με τις εκκλησίες) από την μέση του δρόμου μέχρι τις πιο ψηλές κι απόκρημνες κορφές της.

​Ήταν η ίδια πίστη που τους οδήγησε στο να πιστέψουν, πως ένα ψυχρό ορυκτό μπορεί να έχει ψυχή, γι΄αυτό λάξευσαν το μάρμαρο δίνοντάς του πνοή. Όμως οι γήινες, αφτιασίδωτες, μορφές των παλιών τεχνιτών και της αγροτιάς ξεπερνούν σε αγιοσύνη, κάθε θαυματουργή εικόνα αυτού του κόσμου. Πως να γινόταν διαφορετικά..; Αφού αυτή ήταν δημιούργημά τους..

​Χωριό Αγάπη, καμάρες κι εδώ. Μέσα σε ένα από τα δροσερά τούνελ, βρίσκεται το Παραδοσιακό καφενείο του Μάρκου Πρελορέντζου. Βέβαια γυναικεία υπόθεση είναι κι εδώ το σέρβις και η κουζίνα. Μπαλκονάκι με ωραία θέα στο χωριό, δεν γίνεται όμως να αρνηθείς τον φυσικό κλιματισμό της στοάς με το μοναδικό της τραπεζάκι.

​Από εκεί θα χαιρετήσεις όλους τους περαστικούς, μόνους ή με το γαϊδουράκι τους, το οποίο ορισμένοι κακομεταχειρίζονται σε εξοργιστικό βαθμό.

​Όσον αφορά στο φαγητό, όλα παίζουν στο τηγάνι, μαραθοτηγανίτες, λιαστές ντομάτες στο κουρκούτι, καφτεδάκια, πατάτες εκτός από τη τζατζικάρα που έχει ως στόχο να σβήνει την τηγανίλα. Η τηγανητή λιαστή βγάζει μια απιστευτη γλύκα, οι μαραθοτηγανίτες πιο αφράτες από ποτέ και τα κιοφτεδάκια αρωματικότατα. Για το τέλος, μάντεψε, γλυκό μανταρινάκι.

​Την ίδια μέρα όμως, 30 του Ιούλη, σε ένα άλλο χωριό, την Ποταμιά, διοργανώνονταν η γιορτή της κάππαρης, την οποία δεν θέλαμε να χάσουμε σε καμία περίπτωση. Το χωριό των 60 κατοίκων, ειχε γεμίσει ασφυκτικά από επισκέπτες. Το γλέντι έγινε στην πλατεία του χωριού, με συμμετοχή μόλις 5

ευρώ, μπορούσες να περάσεις από τον μπουφέ, όπου σεφ αλλά και νοικοκυρές του χωριού σέρβιραν εδέσματα με προσθήκη κάππαρης.

​Για παράδειγμα, πατατοσαλάτα με κάππαρη, ρύζι με κάππαρη, πένες με τόνο και κάππαρη ήταν μερικά από τα όχι και τόσο παραδοσιακά εδέσματα της βραδιάς. Όλα αυτά με την συνοδεία, όχι και τόσο παραδοσιακής νησιώτικης μουσικής.

​Απογοητευτήκαμε κάπως και αποφασίσαμε πως η υπόθεση σηκώνει ποτό στον Κάκτο, το αφτεράδικο (sic) που βρίσκεται λίγο έξω από την Χώρα. Ίσως το πιο δημοφιλές νυχτερινό μαγαζί του νησιού, με την ευχάριστη χαλαρή ατμόσφαιρα, τους γιγαντιαίους κάκτους ως φυσικό ντεκόρ και θέα τα νυχτερινά φώτα της χώρας.

​Και έφτασε αυτή η ώρα η δύσκολη, η ώρα του αποχωρισμού. Πριν αφήσουμε το νησί και όντας για τελευταία φορά στην Χώρα, δεν παραλείψαμε να μετριάσουμε την πίκρα μας, με παραδοσιακά τηνιακά γλυκίσματα.

​Βρήκαμε το ζαχαροπλαστείο Χάλαρη λοιπόν και δοκιμάσαμε ψαράκια, ξεροτήγανα και τσιμπιτά.

​Τα τελευταία αποτέλεσαν την πιο ενδιαφέρουσα επιλογή, τόσο σε σχήμα - που θα ζήλευε και designer - όσο σε γεύση. Όπως μάθαμε φτιάχνονται από φύλλο που γεμίζεται με τυρί- πέτρωμα, αρωματίζεται με μαστίχα, κανέλα, πορτοκάλι και πασπαλίζεται με κρυσταλλική ζάχαρη.

​Παρά το γεγονός πως το συγκεκριμένο γλυκό το βρίσκουμε και σε άλλα Κυκλαδονήσια, η τηνιακή εκδοχή του δεν παύει να αποτελεί την πλέον αρωματική.

​Το όνομά του προέρχεται από τις 33 (όσα τα χρόνια του Χριστού) τσιμπιές που κάνουν οι δεξιοτέχνισσες με τη βοήθεια οδοντογλυφίδας, ώστε να του δώσουν το χαρακτηριστικό του σχήμα. Οι πιο φημισμένες μαστόρισσες για τα τσιμπητά, βρίσκονται στο χωριό Φαλατάδο και έχουν αναλάβει την κατά συρροή παρασκευή του.

​Τέλος, πήγαμε μια από τη λεωφόρο Μεγαλόχαρης, στον Συνεταιρισμό για να προμηθευτούμε νόστιμα δωράκια για εμάς και τους αγαπημένους μας κι έπειτα απέναντι για χειροποίητα, φυσικά καλλυντικά και σαπούνια για τους πιο ξενέρωτους της παρέας που είναι σε δίαιτα και προσέχουν τον εαυτό τους..

 

Είναι σχεδόν ακατόρθωτο να μπορέσω να σας μεταδώσω, μέσα από αυτές τις γραμμές την συνολική ενέργεια αυτού του νησιού. Και είναι νομοτελειακά σίγουρο πως μαζί με αυτά του

ανέφερα, έχω παραλείψει άλλα τόσα απίθανα γευστικά και άλλα δικά της λημέρια (βλέπε Βωλάξ, Ταμπαράδος, Καβαλουρκό κ.α.).

​Το μόνο σίγουρο είναι πως δεν χορτάσαμε Τήνο και πως θα την επισκεφθούμε ξανά με την πρώτη ευκαιρία. Ήταν έρωτας με την πρώτη μπουκιά κι αυτό συμβαίνει once in a million.

Κείμενο-Φωτο: Δραγγανά Χριστίνα

 
2017 athenstimeout.gr All rights reserved